Na pieszo z Wrocławia do Santiago de Compostela

Zmiana bloga!!!

2010-09-25T07:47:00.000-07:00

Uwaga!
Blog www.wrocamino.blogspot.com staje się od tej chwili następca prawnym tego bloga.
Stanowi on kontynuację tego bloga, dlatego też wszystkich zainteresowanych tematyką CAMINO - tam właśnie odsyłam.

Buen camino!
Paweł Peter

Na trasie camino!

2010-06-21T09:16:00.000-07:00

W dniach od 16 czerwca - 3 wrzesnia jestem na szlaku Camino France w Hiszpanii. Reportaz z camino zamieszczam na blogu www.wrocamino.blogspot.com .

W miedzyczasie wroclawscy caminowcy spotkac sie moga na malej 5-km pielgrzymce w dniu 26 sierpnia (czwartek) po Wielkiej Wyspie. Bedzie to IX Miedzyparafilna Pielgrzymka Odpustowa po Wielkiej Wyspie wroclawskiej. Pielgrzymi (okolo 500 osob) wyjda na szlak pielgrzymi w tym dniu punktualnie o godzinie 15.00 z kosciola pw.sw.Rodziny przy ul.Monte Casino na Biskupinie i od razu wejda w Park Szczytnicki, ktorym beda szli 2 godziny do kosciola pw.Matki Bozej Czestochowskiej - w Jej Uroczystosc. Msza sw. odpustowa odbedzie sie tam o godzinie 17.00. Po mszy sw. w godz. 18.30 - 19.30 odbedzie sie agapa na placu z tylu kosciola, na lawkach i na trawie. Bedzie kawa, herbata, ciasto, kanapki i mozliwosc porozmawiania w grupach.

Uwaga! Zapowiadana na dzien 8 wrzesnia pielgrzymka do Miekinii nie odbedzie sie, gdyz Odpust w tamtejszej Parafii odbedzie sie w innym terminie (w niedziele 5 wrzesnia - tuz po moim powrocie z Hiszpanii) i nie zdazylibysmy sie przygotowac do tej pielgrzymki. Ustalimy inny termin tej pielgrzymki.

2 VII - 10 VII 2010 Czesi zapraszają!

2010-05-28T10:53:00.000-07:00

Uwaga wszyscy zeszłoroczni pielgrzymi po Via Regia!
Nadarza się piękna i niepowtarzalna okazja kontynuacji Via Regia po Drodze Żytawskiej w Czechach.

Usiłowaliśmy już kontynuować nasze przejścia w ubiegłym i w tym roku od granicy w Zgorzelcu dalej: jedni z nas doszli do Hirschfelde (przed Żytawą), drudzy do Bilego Kostela, inni do Czeskiego Duba a jeszcze inni do Mohelnicy lub Mnihovego Hradiszcza.
Teraz można pójść dalej z Czechami aż do Pragi, którzy właśnie znakują ten szlak i w lipcu dokonają otwarcia! Można zacząć w Hradku nad Nisou (czyli od granicy czesko-niemiecko-polskiej) albo od miejsca, do którego już dotarliśmy poprzednio.

Już conajmniej cztery osoby zadeklarowały swój zamiar wzięcia udziału w tym przejściu: Maria Twarda, Edek Czerna, Teresa Kobyłt i Mirka (nazwiska nie znam). Czy ktoś jeszcze by chciał? Proszę osoby, które chcą wziąć udział w tej czeskiej pielgrzymce o podanie mi swoich telefonów i adresów emailowych, abym mógł wszystkich ze sobą skontaktować, np. w celu zaplanowania wspólnego wyjazdu, o ile to byłoby możliwe.

A oto zaproszenie od Czechów:

Drodzy Pielgrzymi!

Mamy przyjemność zaprosić Was na inauguracyjne przejście Drogi św. Jakuba z Hradka nad Nisou do Pragi. Dzięki wspólnemu pielgrzymowaniu oraz oznakowaniem tej trasy jako Szlaku Jakubowego, także Republika Czeska rzeczywiście stanie się częścią europejskiej sieci oznakowanych szlaków do Santiago de Compostela. Równocześnie połączy idący z północy z Polski i Niemiec szlak przez Czechy (Żytawską Drogę św. Jakuba) z południowo zachodnią granicą Republiki.

Ta część szlaku, którą będziemy otwierać, będzie znakowana we współpracy z Klubem Czeskich Turystów. Mamy nadzieję, że będzie ona pełnić swoja funkcję nie tylko jako przechodnia trasa dla pielgrzymów, od północy zmierzających do Santiago de Compostela, ale również jako piesza trasa dla tych, którzy kochają przyrodę i chcą w niej przebywać przez dłuższy czas.

Dokładny opis idei naszego pielgrzymowania znajduje się na nas stronie http://www.ultreia.cz/svatojabuska_cesta/camino-santiago/trasy-v-cechach/zitava-praha/prochazeni-podzim-09/

Chodźcie z nami, Czechami, jeden tydzień w kierunku na Santiago! Cieszymy się na spotkanie z wami! Kto uważa, że chciałby wyruszyć na szlak, ale obawia się samotnej wędrówki przez nieznany teren, ma teraz najlepszą okazję, aby wyjść z domu, wędrować kilka dni z plecakiem na plecach, a w nim mieć jedynie to, najbardziej potrzebne. Naprawdę nie trzeba wiele, aby wspólnie z nami wędrować. Średnio dziennie jest do przebycia około 20 km, a początek trasy wiedzie po równinie (więcej informacji we wspomnianym powyżej opisie trasy). Spać będziemy w pensjonatach, na kempingach i schroniskach. Zakwaterowanie opłaca sobie każdy sam. Niezbędne będzie posiadanie śpiworów.

Wpisowe, które będzie pokrywać wydanie Credencialu (paszportu pielgrzyma) oraz inne koszty organizacyjne, wynosi 500 koron (ok. 80 zł). Po drodze będzie możliwość odwiedzenia ważnych obiektów historycznych itp. Paszport pielgrzyma ważny będzie do samego Santiago.

Każdy z pielgrzymów bierze odpowiedzialność za siebie, bo w końcu pielgrzymka to nie wycieczka z biurem podróży.
Abyśmy mogli wcześniej wszystko przygotować i zarezerwować, konieczne jest określenie liczby uczestników. Dlatego prosimy o przesyłanie zgłoszeń na adres: olga.jankovcova@ultreia.cz.

Dziękujemy za zgłoszenia i cieszymy się na Wasze e-maile. Chętnie również powitamy każdego, kto mógłby nam pomóc w organizacji przedsięwzięcia.

Program na poszczególne dni:

2 VII 2010 (piątek) - Wieczorem spotkanie pielgrzymów — wieczorne powitanie pątników, wydanie paszportów, rozpoczęcie pielgrzymki

3 VII 2010 (sobota) - Hrádek nad Nisou - Grabštejn (zamek otwarty) - Kryštofovo údolí (malownicza dolina z drewnianym kościołem sw. Krzysztofa, wiele interesujących domów przysłupowych)

4 VII 2010 (niedziela) - Kryštofovo údolí (poranna msza św. i błogosławieństwo pielgrzymów na Drogę) – zwiedzanie wiaduktu i tunelu na trasie do Křižanského sedla - Český Dub (nocleg)

5 VII 2010 (poniedziałek) - Český Dub (zwiedzanie dawne komandorii) - Letařovice (zwiedzanie kościoła św. Jakuba, na stropie malowane w roku 1722 na desce sceny (60) z życia Apostoła) - Mohelnice (romański kościół NMP z XII wieku) - ruiny renesansowego zamku Zásadka - Mnichovo Hradiště (zwiedzanie, nocleg)

6 VII 2010 (wtorek) - Mnichovo Hradiště (poranna msza w kościele św. Jakuba, zwiedzanie klasztoru i zamku) – klasztor Hradiště (pozostałości klasztoru, zachowany gotycki portal) - Klokočka (pątnicza kaplica św. Stapina, źródło) - Bakov nad Jizerou(barokowa figura maryjna na rynku, gotycki kościół św. Barbary, renesansowa brama wejściowa na dawny cmentarz) - Zvířetice (ruiny zamku) - Michalovice (ruiny zamku, obowiązują bilety wstępu) - Mladá Boleslav (nocleg)

7 VII 2010 (środa) - Mladá Boleslav (stara część miasta z zamkiem, proponujemy zwiedzić tę wyjątkową budowlę z lat 1544-54 oraz dawny kościół Jednoty Braterskiej, a dziś salę wystawową) - Vinec (romański kościółek św. Mikołaja) - Dražice (ruiny zamku) - Benátky nad Jizerou (nocleg)

8 VII 2010 (czwartek) - Benátky nad Jizerou (zamek z rzeźbami autorstwa Brauna, muzeum zabawek) - Předměřice (kościół św. Jakuba zamknięty i nieużywany) - Stará Boleslav (nocleg)

9 VII 2010 (piątek) - Stará Boleslav (słynne miejsce pątnicze z romańskim kościołem św. Klemensa – jedna z najstarszych świątyń w Czechach, bazyliką św. Wacława, kościołem Wniebowzięcie NMP) - tutaj wchodzimy na dawną drogę pątniczą Via Sancta, przy której wznosi się szereg kaplic z r. 1644 - Brandýs nad Labem (zamek) - Dřevčice - Podolánka - Vinoř - Kbely - Praha-Prosek (kościółek św. Wacława; nocleg)

10 VII 2010 (sobota) - PRAGA Prosek - Vysočany - Libeň - Troja (zamek) - park Stromovka - Letná – kościół św. Jakuba na Starym Mieście. Zakończenie pielgrzymki, możliwość noclegu.

Cieszymy się na spotkanie. Mamy nadzieję, że uda się wszystko przeprowadzić tak, jak to zaplanowaliśmy. Zmiany w programu, z wyjątkiem przebiegu Szlaku, jest możliwa.

Z serdecznym pozdrowieniem Ultreia!
Olga Jankovcová, Jan Bím

27 V 2010 - XII Spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino

2010-05-18T23:40:00.000-07:00

27 maja 2010 (czwartek) o godz.18.00 - tym razem wyjątkowo w siedzibie Śląskiego Związku Esperanckiego przy ul.Dubois 3/1 odbyło się kolejne XII-e już spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino. Spotkanie to odbyło się tam właśnie ze względu na zaproszenie Śląskiego Związku Esperantystów.
Tematem spotkania było: "Szlaki Świętego Jakuba w Europie i w Polsce - symbolem zjednoczonej Europy. Powrót Europy do swoich korzeni".
Podczas prelekcji omawiane były następujące podtematy:
1. Historia pielgrzymek do Santiago de Compostela
2. Znani pielgrzymi polscy
3. Apel papieża Jana Pawła II z 1982 r.
4. Piesze pielgrzymki paneuropejskie - otwarta Europa
5. Szlaki historyczne i współczesne
6. Znakowanie szlaku Via Regia
7. Nowe szlaki w Polsce
8. Sztafeta "Europa Compostela 2010"
9. I historyczne przejście szlakiem czeskim z Hradek nad Nisou do Pragi w lipcu 2010
10. Jakubów - sanktuarium dolnośląskie
11. Droga Andrzeja Kofluka i Stanisława Ozdoby z Wrocławia do Santiago d.C. (6 IV - 31 VII 2010)
12. Przygotowania osób z WKPC do pielgrzymki w dniach 16 VI - 31 VII 2010
13. Stowarzyszenie "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce". Zadania stowarzyszenia.
14. Sprawy bieżące.

Kolejne spotkanie: UWAGA: Jednak w sierpniu! Czytaj w zakładce CO DALEJ.

2 V 2010 - Sztafeta: Wojnowice - Sroda Sląska

2010-05-02T11:16:00.000-07:00

Wyszliśmy z Wojnowic o godzinie 7.15. Droga za Wojnowicami prowadziła przez las, najpierw przez Łąkoszyce do Miękini, gdzie uczestniczyliśmy we Mszy św. Tu przyjął nas proboszcz z Miękini, który w paru słowach opowiedział o swoimi pieszym pielgrzymowaniu w roku 1980 do Rzymu, m.in. z prof.Józefem Łukasiewiczem, późniejszym rektorem Uniwersytetu Wrocławskiego i z grupą studentów. Ich droga liczyła ponad 1500 km i zajęła im w sumie 56 dni.

Po wyjściu z Miękini udaliśmy się przez wioski Siemichów i Kadłub do kościoła pw.św.Marcina, gdzie miejscowy proboszcz przybił kolejne stemple w książkach pielgrzyma i sztafety.

Następnie wzdłuż przepięknych sadów dotarliśmy do Środy Śl, gdzie na plebanii kościoła przyjął nas proboszcz ks.Edward Postawa - salezjanin. Ponieważ ksiądz znał język francuski więc przy herbacie i ciastakch kilkanaście minut rozmawiał z Antoine w jego ojczystym języku.
Oto zdjęcia z tego dnia.

1 V 2010 - Sztafeta: Wrocław Katedra - Wojnowice

2010-05-01T12:17:00.000-07:00

W sobotę 1 maja 2010 sztafeta kijów pielgrzymich świętego Jakuba wyruszyła z wrocławskiej katedry w kierunku Wojnowic.

Pielgrzymi przeszli przez Ostrów Tumski, zatrzymując się przy cerkwi prawosławnej pw.św.Cyryla i Metoda, na frontonie której znajduje się figura apostoła świetego Jakuba Starszego. Kiedyś był to kościół pw.św.Jakuba. Później przechodzili przez plac Nankiera, obok kościoła pw.św.Jakuba i Wincentego (grekokatolicki), na płocie którego znajduje się duża tablica informacyjna o szlakach Jakubowych w Polsce.

Następnie przeszli przez Rynek, Popowice, Szczepin, Kozanów, uczestniczyli w porannej mszy św. w kościele pw.Macierzyństwa NMP na Pilczycach, a następnie ulicą Królewiecką dotarli do Marszowic.

Wzdłuż ścieżki wiodącej nad rzeką, w lesie Antoine Carillo zauważył rosnące konwalie, które wprawiły go w zachwyt i euforię. A powodem tego zachwytu było to, ze to był dzień 1 maja, dzień w którym we Francji jest święto konwalii. W tym dniu pełno jest na ulicach straganów z konwaliami, które każdy kupuje i obdarowuje nimi innych. Stanowi to symbol pomyślności i miłości. Znajdując się teraz w Polsce, miał oto wokół siebie jakby kawałek Francji, znalazł się bowiem w całym morzu konwalii. Dla niego nie był to przypadek, ale kolejny przykład na to, że święty Jakub czuwa nad swoimi pielgrzymami i sprawia im niespodzianki. Zerwał więc Antoine ogromy bukiet konwalii i obdarowywał nimi wszystkich na najbliższym postoju.

Za Leśnicą szliśmy przez Park Mokrzański:

...aż do zamku w Wojnowicach.

30 IV 2010 Sztafeta: Ze Świetej Katarzyny do Wrocławia

2010-04-30T13:54:00.000-07:00

W dniu 30 kwietnia Antoine Carillo (Francja) przemierzał wraz z kijem pielgrzymim i sztafetą odcinek ze Świętej Katarzyny do Wrocławia (Katedry).

Kij przekazywany był "z ręki do ręki" przez kolejne ekipy osób idących z Antoine i z kijem.

Najpierw więc po wyjściu na trasę ok. 8.30 rankiem kij i Antoine wędrowali w towarzystwie pań: Eli Rzewuskiej i Krystyny Dzieńskiej, mieszkanek Świętej Katarzyny, do Siechnicy.

W Siechnicy kij i Francuza "przejął" Aloizy Korzeniowski (Alek) i odprowadzał aż do Opatowic.

W Opatowicach kolejna zmiana: Antoine'a i kij sztafety przejmują przewodniczki: Anna Krawczyk i Urszula Miecznikowska. Oto fragment ich relacji:

"Spotkaliśmy się w Opatowicach 30.04 około 10.30, gdzie Antoine był przyprowadzony przez Alka Korzeniowskiego ze Świętej Katarzyny. Nasza trasa prowadziła znakowanym szlakiem . Pierwszym miejscem postoju był Instytut Niskich Temperatur PAN przy ul. Okólnej. Zostaliśmy serdecznie przyjęci i poczęstowani kawą i herbatą oraz pracująca tam przewodniczka Halina Czarniecka-Kołodziej opowiedziała po angielsku o obiekcie. Potwierdzone jest pieczątką w zeszytach, które wędrują razem z kijem w sztafecie. Dalej udaliśmy się do kościoła św. Maurycego - ks.Adrian Kosendiak opowiedział o kościele oraz patronie. Obecność potwierdził wpisem i pieczątką. Następnym miejscem , gdzie zatrzymaliśmy się był pomnik ofiar Katynia. Antoine słyszał o katastrofie samolotu samolotu prezydenckiego pod Smoleńskiem. Przy pomniku zrobił kilka zdjęć. Obok znajduje się Panorama Racławicką, którą Antoine zobaczył oraz wysłuchał opowieści o dziele i bitwie w j.francuskim(słuchawki). Początkowo dość sceptycznie podszedł do tej propozycji, ale po wyjściu z platformy widokowej podziękował nam całując w czoło. Wpisał się do Księgi Pamiątkowej po francusku. Następnie udaliśmy się do sióstr Elżbietanek przy ul.św. Józefa tam poczęstowano nas kanapkami i napojami- to pokarm dla ciała a ucztą dla ducha było spotkanie z ks. prof. Józefem Paterem. Wreszcie Antoine mógł porozmawiać w swoim ojczystym języku (po francusku) . Z błogosławieństwem ks.prof. Patera na dalszą drogę udaliśmy się do katedry wrocławskiej pod wezwaniem św.Jana. Tam dzięki uprzejmości siostry Sylwiny pokazałyśmy naszemu gościowi barokowe kaplice, ambit prezbiterium oraz pozostałe wnętrze katedry. Po wyjściu czekaliśmy na Was koło katedry przed statuą Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej".

Pod Katedra około pół godziny oczekiwania na powracających z Uroczystości w Jakubowie pod Głogowem pielgrzymów: Pawła Petera, Jasię Ziembik, Krysię i Janusza Góra. Krysia i Janusz zabrali Antoine'a do siebie na nocleg i na drugi dzień (1 maja) powrócili z nim pod Katedrę, aby mógł kontynuować przejście.

To jest opis a poniżej zdjęcia:

30 IV 2010 Uroczystość w Jakubowie

2010-04-27T13:11:00.000-07:00

30 kwietnia 2010 (piątek) - Acybiskup Santiago de Compostela - Julio Bario-Bario - przybywa do Jakubowa.

Pojechaliśmy do Jakubowa, aby uczestniczyć w Uroczystości 3-rocznicy ustanowienia w Jakubowie sanktuarium Świętego Jakuba. Pojechaliśmy również po to, aby poświęcić nasze pątnicze plecaki, z którymi w dniu 16 czerwca tego roku wylatujemy do Francji aby wyruszyc z Saint-Jean-Pied-de-Port na szlak do Santiago de Compostela. I pojechaliśmy tez po to, aby odebrać przywieziony przez Emila Mendyka "kij pielgrzymi" sztafety "Europa Compostela 2010".

PO przyjeździe zastaliśmy wielu ludzi zgromadzonych pod sanktuarium, oczekujących przybycia arcybiskupa Juliana Barrio-Barrio ze Santiago de Compostela. Była orkiestra górnicza, poczty sztandarowe, pielgrzymi, chórzyści. Msza św. zaczęła się o godzinie 12.15 a celebrował ją bp Regmond z Legnicy.

13.25 - 13.40 Posiłek pielgrzymów

13.40 - 14.25 Pielgrzymka wiernych w kolumnie zorganizowanej udaje się szlakiem św.Jakuba w wyznaczony rejon przy szybie SG (ok. 2,5 km)

14.20 Rozpoczęcie uroczystości odsłonięcia muszli

Możemy się domyślać że jednym z głównych celów jego wizyty będzie zaproszenie polskich pątników do pielgrzymowania w tym roku do Santiago de Compostela. Jest to bowiem rok święty w Santiago, ogłaszany zawsze wtedy, kiedy 25 lipca (odpust świętego Jakuba) wypada w niedzielę. Kolejna taka okazja nadarzy się dopiero w roku 2021.

Oto zdjęcia z wyjazdu do Jakubowa w dniu 30 kwietnia.
Przyjazd:

Ołtarz:

Kadzidło:

Pod chórem:

Wnętrze:

Po Mszy św.:

Przekazanie kija Europa Compostela 2010:

27 kwietnia 2010 - XI spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino

2010-04-24T09:33:00.001-07:00

We wtorek 27 kwietnia 2010 o godz. 18.00 w sali multimedialnej (na dole, za sektorami) budynku Sektor3 przy ul.Legnickiej 65 (obok zajezdni tramwajowej) odbędzie się kolejne - XI spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino.

Tematyka spotkania to:

1. Jak przebiega droga Andrzeja i Staszka (są już w Bawarii).

2. Piątkowy wyjazd do Jakubowa na spotkanie z arcybiskupem Julio Barrio Barrio ze Santiago de Compostela

3. Przygotowania do przejścia przez Wrocław sztafety niosącej przez Polskę "kij pielgrzyma"

4. Stan przygotowania do pielgrzymki grupy osób udających się do Saint-Jean-Pied-de-Port w dniu 16 czerwca br. Pokaz multimedialny.

Uwaga: W górnym menu znajdują się zakładki:
1. CO DALEJ? - tam plany i zamierzenia Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino
2. KOFLUK - tam link do bloga o wędrówce Andrzeja i Staszka z Wrocławia do Santiago de Compostela

25 kwietnia 2010 Niedziela - Sanktuaria "NMP Na Pólku" i na "Świętym Marku"

2010-04-11T22:55:00.000-07:00

Oba sanktuaria leża na trasie projektowanego szlaku Świętego Jakuba - fragmentu dawnego traktu z południowego Mazowsza przez Piotrków na Śląsk, który prowadzić będzie przez obok obu tych sanktuariów.

W niedzielę 25 kwietnia 2010 będzie niepowtarzalna okazja uczestniczenia w pielgrzymce autokarowej z Wrocławia na Święty Marek (60 km od Wrocławia) i Na Pólku (80 km od Wrocławia). Są jeszcze nadal wolne miejsca w autokarze!

Program jest następujący:

7.15 Wyjazd z kościoła pw.sw.Maksymiliana Marii Kolbego przy ul. Horbaczewskiego we Wrocławiu

7.20 zabieramy pielgrzymów z kościoła Opatrzności Bożej na Nowym Dworze

7.30 zabieramy pielgrzymów z kościoła pw.Opieki sw.Józefa (ul.Ołbińska)

9.15 Przyjazd do Sycowa - wejście do Muzeum Ziemi sycowskiej i zwiedzanie Rynku z przewodnikiem

9.50 Nawiedzenie kościoła pw.św.Piotra i Pawła z którego wyruszy piesza pielgrzymka.

9.55 Zbiórka przed kościołem

10.00 Uroczysty procesyjny wymarsz kilkuset pielgrzymów na „historyczną” trasę liczącą ok. 2,5 km.

12.00 Msza św. odpustowa w zabytkowym drewnianym kościele na św.Marku

14.15 Wyjazd na Pólko k.Kępna i tam udział we Mszy św. o godz. 15.00

16.00 – 16.30 O sanktuarium na Pólku opowiada kustosz sanktuarium

16.30 Wyjazd w drogę powrotną

17.30 – 18.30 Spotkanie przy ognisku w arboretum leśnym w Stradomi (na odcinku powrotnej drogi miedzy Sycowem i Oleśnicą)

18.45 – 19.30 Powrót do Wrocławia

Koszt 25 zł

Zapisy u Pawła – tel.727-240-032

KOŚCIÓŁ ŚWIETEGO MARKA – SYCOWSKA CZĘSTOCHOWA - Odpust 25 kwietnia

Drewniany kościół filialny pw. św. Marka we wsi Święty Marek pod Sycowem wzniesiony został w roku 1622 na łagodnym wzgórzu pośród starego, malowniczego cmentarza. Po najstarszych grobach pozostały już tylko porośnięte bluszczem kopczyki i wzniesienia oraz spróchniałe krzyże i sterczące słupki. Niegdyś wzgórze znane było jako miejsce kultu św. Marka, do którego pielgrzymowali wierni z całego pogranicza śląsko-wielkopolskiego. Wielowiekowa tradycja pieszych pielgrzymek, uroczystych odpustów i procesji sprawiła, że Święty Marek nazywany jest sycowską Częstochową. Pierwsza źródłowa wiadomość o uroczystościach odpustowych pochodzi z roku 1626. Źródła z początków XX w. podają, że podczas procesji pątnicy śpiewali równocześnie i zgodnie w dwóch językach pieśń „Ciebie Boże wysławiamy”, ci, którzy szli z przodu – po niemiecku, a ci, którzy szli z tyłu – po polsku. Drogę z Sycowa do Świętego Marka wyznaczają kamienne stacje Drogi Krzyżowej, ufundowane przez sycowian w latach 1923-1924. We wsi stoją dwie drewniane studzienki pątnicze – św. Marka i św. Jana, wyrzeźbione w latach 2003-2004 przez oleśnickiego artystę rzeźbiarza Zbigniewa Podurgiela.

Kościół NMP „Na Pólku”
koło Bralina (za Sycowem)

Drewniany kościół odpustowy p.w. Narodzenia Najświętszej Maryi Panny na "Pólku" pod Bralinem zbudowano w 1711r. Początki kościoła, sięgają przełomu XIII i XIV w. Związane są one z cudownym przenoszeniem się parafialnego obrazu Matki Bożej na pole pod Bralinem.
Dla upamiętnienia tych wydarzeń postawiono krzyż a później kapliczkę. W 1630 roku, podczas epidemii cholery, zostało uzdrowionych 10 osób. W podziękowaniu ślubowali, że przyczynią się do wybudowania większego kościoła. Budowę ukończono w 1711 roku.
Kościół usytuowany jest w szczerym polu. Do dnia dzisiejszego jest miejscem licznych pielgrzymek. Sanktuarium to jest jednym z najwspanialszych przykładów polskiego budownictwa drewnianego.

Informacje o drodze Andrzeja i Staszka

2010-04-09T15:46:00.000-07:00

Bieżące informacje o aktualnym miejscu pobytu oraz o drodze Andrzeja Kofluka i Staszka Ozdoby - zdążających z Wrocławia do Santiago de Compostela należy odtąd szukać na blogu:
www.kofluk.blogspot.com.pl

Andrzej Kofluk i Staszek Ozdoba wyruszyli z Wrocławia do Santiago de Compostela - pieszo - będą szli 4 miesiące i pokonają ponad 3500 km

2010-04-03T04:34:00.000-07:00

Odpowiadając na Apel papieża Jana Pawła II wygłoszonego w Santiago de Compostela w roku 1982, "aby jednocząca się Europa powróciła do swoich korzeni chrześcijaśskich", Andrzej Kofluk (lat 60) i Staszek Ozdoba (lat 64) wyruszyli we wtorek 6 kwietnia 2010 na szlak Świętego Jakuba „z progu domu” i swojego kościoła. W ten sposób przywracają tradycję pielgrzymowania do Grobu św.Jakuba Apostoła Starszego w Hiszpani, który to pątniczy szlak był bardzo popularny i uczęszczany w wiekach średnich.

Rozpoczęli od uczestnictwa we mszy św. w kościele pw.św. Maksymiliana Marii Kolbego o godz. 6.30 rano. O godzinie 7.00, po błogosławieństwie na drogę, udzielonym przez ks.Waldemara Czarnotę, wyruszyli na liczącą ponad 3500 km drogę, którą zamierzają przebyć pieszo, idąc przez Środę Śląską, Legnickie Pole, Lubań, Zgorzelec, Goerlitz, Zittau, Pragę, potem przez Niemcy, Szwajcarię, Austrię, Francję i niemal cała Hiszpanię do Santiago de Compostela.
Grupa pielgrzymów i przewodników turystycznych odprowadziła ich do Leśnicy. Pierwszego dnia Andrzej i Staszek zamierzają dotrzeć do Środy Śląskiej albo do Proszkowa (4 km dalej. W drugim dniu udadzą się w kierunku Legnickiego Pola, omijając Legnicę. W sobotę wieczorem powinni dotrzeć do Lubania a w niedzielę - do Zgorzelca. Granicę Polski przekroczą prawdopodobnie w poniedziałek w godzinach porannych i będą szli dalej przez "worek żytawski" tzw. "drogą żytawską" przez Zittau do Pragi czeskiej.
Będziemy na bieżąco podawać tutaj aktualną ich pozycję oraz skrótowo ich przygody w drodze. Pełna relacja będzie możliwa po ich powrocie.

Z ostatniej chwili: Andrzej i Staszek dotarli po godz. 20.00 do Proszkowa za Środą Śląską i tam zostali przyjęci bardzo gościnnie na nocleg, który określili mianem "królewski". Ale więcej szczegółów jutro!

Oto zdjęcia z ich pożegnania przy kościele pw.św.Maksymiliana Marii Kolbego na Gądowie. Są tez tutaj zdjęcia wykonane przy pierwszych mijanych kościołach: św.Jadwigi na Kozanowie oraz Macierzyństwa NMP na Pilczycach. Obyczaj pielgrzymi
nakazuje bowiem nawiedzić wszystkie mijane po drodze kościoły, a gdyby były zamknięte w tym czasie, pomodlić się przy ich drzwiach.

Uwaga: Najświeższe informacje o Drodze Andrzeja i Staszka podawane będą odtąd na specjalnym blogu www.kofluk.blogspot.com , który będę dla nich prowadzić.

Droga Jakuba Sobieskiego po Europie 1607-1613

2010-04-02T00:35:00.000-07:00

X spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino odbyło się we wtorek 30 marca 2010 w sali multimedialnej na parterze w Sektorze3, przy ul.Legnickej 65, czyli w siedzibie Stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce". Poświęcone ono zostało niemal w całości Drodze Jakuba Sobieskiego po Europie w latach 1607-1613. Była wyświetlana prezentacja multimedialna o jego drodze.

Jakub Sobieski herbu Janina ur. 5 maja 1590 w Żółkwi, syn kasztelana i wojewody Marka Sobieskiego i Jadwigi ze Snopkowskich, jako 17-letni chłopak wyruszył w roku 1607 z Żółkwi (obecnie Ukraina, ok. 40 km za granicą Polską) do Paryża, a w roku 1611, czyli niemal 400 lat temu, do Santiago de Compostela w Hiszpanii.

Droga Jakuba Sobieskiego wiodła z Żółkwi przez Lublin, Sandomierz, Kraków, Pragę, Pilzno, Norymbergę, Strasbourg, Nancy do Paryża. Następnie z Paryża odbył wyprawę przez Amiens, Calais do Londynu i stamtąd przez Ostendę do Brukseli, później przez Hage i Amsterdam do Kolonii, aby w końcu przez Reims wrócić do Paryża. Następnie z Paryża wyprawił się przez Orlean, Tours, Poitiers, Saintes, Bordeaux, Bayonne, Pampelunę, Burgas, Valladolid, Palencję, Leon i Ovuedo do Santiago de Compostela, do którego dotarł w roku 1611.

Niemniej ciekawa była jego droga powrotna. Jakub wędrował bowiem przez Porto, Coimbrę, Lizbonę, Sewillę, Kordobę, Toledo, Aranjuez, Madryt, Pampelunę, Bajonne, Tuluzę, Montpelier, Avignion, Valence, Lyon, Turyn, Mediolan, Genuę, Florencję, Sienę do Rzymu, a następnie przez Neapol, Ankonę, Bolonię, Wenecję do Wiednia, a później przez Brno, Ołomuniec, Ostrawę, Kraków, Sandomierz i Lublin z powrotem do Żółkwi w roku 1613. Miał wtedy 23 lata.

Myśl o pielgrzymce do obu świętych miast: Santiago de Compostela i do Rzymu podjął prawdopodobnie podczas pobytu w Paryżu. Poniżej dokładna mapa jego Drogi po Europie. Można kliknąć (nawet dwukrotnie) w mapkę, aby powiększyć jej rozmiar i przesuwać obraz za pomocą pasków przewijania.

Święty Jakub sowicie wynagrodził swojemu imiennikowi trudy jego pielgrzymki, gdyż Jakub Sobieski po powrocie do Polski błyskawicznie awansował. Od 1617 (a więc gdy miał lat 27) był dworzaninem królewskim, krajczym wielkim koronnym od 1628 roku, podczaszym od 1636 roku, wojewodą bełskim od 1638 roku, wojewodą ruskim od 1641 roku, kasztelanem krakowskim od 1646 roku. Był starostą miast: Trembowla, Krasnystaw, Jaworów, Stryj, Kałusz, Bar, Tuchola i Gniew. Posiadane starostwa przynosiły mu znaczne dochody, co znacząco podniosło pozycję rodu Sobieskich.

Wybrany jako poseł na siedem sejmów między 1623 a 1632 rokiem, jako marszałek sejmu prowadził obrady sejmu w Warszawie od 24 stycznia do 5 marca 1623 oraz od 27 stycznia do 10 marca 1626 roku, a także sejmu nadzwyczajnego w Warszawie od 27 czerwca do 18 lipca 1628 oraz sejmu elekcyjnego w Warszawie, który trwał od 24 września do 15 listopada 1632 roku. Jako marszałek Sejmu z 1626 r. witał Zygmunta III tradycyjną oracją, w której oddając hołd zasługom króla, wywodził wyższość wolnej elekcji i wolności szlacheckich nad rządami siły i despotyzmem. "Zawstydziła w tej mierze Rzeczpospolita nasza te narody, którym dziedziczni rozkazują monarchowie" - mówił wówczas.

Po ślubie z Zofią Daniłowiczówną jego bogactwo wzrosło, ponieważ Zofia wniosła dziedzictwo rodziny Żółkiewskich i część dóbr rodziny Daniłowiczów.
Był bardzo rozważny w swoich radach, był więc szanowaną osobą. Członek wielu komisji, często występował jako mediator lub jako obrońca osieroconych dzieci. W polityce przeważnie popierał plany króla, ale zawsze był obrońcą praw szlachty i tolerancji religijnej.

Brał udział w wyprawie królewicza Władysława na Moskwę w 1617 r., zostając ranny przy nieudanym jej szturmie. Następnie uczestniczył w wyprawie chocimskiej w 1621 r. W kolejnych latach brał udział w prawie wszystkich wojnach Rzeczypospolitej, walcząc z Rosjanami, Turkami, Tatarami, Szwedami i Kozakami.

Był słynnym oratorem i parlamentarzystą. Uczestnik wypraw wojennych na Rosję w latach 1617-1618 (tzw. Dymitriad), był członkiem rady wojennej króla Władysława IV. Brał udział w negocjacjach z Rosją w Dywilnie w 1618 roku. Brał udział w ekspedycji chocimskiej przeciw Imperium osmańskim w 1621 roku oraz ekspedycji przeciw Abazemu Paszy w 1633 roku. Negocjował również z Szwedami w rozejm w Sztumskiej Wsi w 1635 roku.

Pod sam koniec życia, w 1646 r. nominację na najwyższy senatorski urząd świecki w Rzeczypospolitej - kasztelanię krakowską. Kasztelan-nominat zmarł jednak wkrótce potem w dniu 13 czerwca 1646 r. w swojej rodzinnej Żółkwi.

10 sierpnia w Paryżu, gdzie wiadomość o śmierci ojca zastała synów Jana i Marka, odbyła się msza żałobna z udziałem wielu znaczących ludzi we Francji, celebrowana przez samego legata papieskiego. Oprócz aktu kurtuazji według synów, świadczyło to też o pozycji i prestiżu, jakim cieszył się zmarły. W opinii siedemnastowiecznego angielskiego biografisty był "osobą wybitną zarówno dzięki swym umiejętnościom w sprawach państwowych, jak też odwadze i zdolnościom dowódczym w polu".

Po ekspedycji chocimskiej w 1621 roku napisał Commentariorum chotinensis belli libri tres (Pamiętnik wojny chocimskiej), który opublikował w 1646 roku w Gdańsku. Dzieła tego użył Wacław Potocki pisząc poemat Transakcja wojny chocimskiej. Jest autorem instrukcji napisanej na podróż jego syna do Krakowa (1640) i Francji (1645), która mieściła w sobie zasady najlepszego kształcenia.

Jakub Sobieski jest również autorem Diariusza sejmu koronacyjnego w Krakowie w 1633 roku, który opublikowany został w 2008 r. w Wydawnictwie Uniwersytetu Opolskiego w opracowaniu Włodzimierza Kaczorowskiego.

Do rangi dzieła urosła też instrukcja, którą wypisał w 1640 r. Pawłowi Orchowskiemu, opiekunowi jego synów w trakcie ich podróży na studia do Krakowa. Jakub Sobieski wyjaśnia w niej, dlaczego należy zdobywać wiedzę i które z dziedzin nauki należy pogłębiać, wypisując dalej listę języków obcych i umiejętności do nauczenia oraz sposobów, w jaki synowie mają je przyswoić, a także wskazówki dotyczące utrzymywania higieny osobistej, ćwiczenia pobożności i relaksu w czasie wolnym. Jakub Sobieski polecał zdobycie przez synów gruntownej znajomości języków: łacińskiego i niemieckiego. Polecał również przyswajanie francuskiego, włoskiego oraz rozpoczęcie nauki tureckiego. Tę instrukcję możemy znaleźć w internecie pod adresem http://www.camino.net.pl/biblioteka/?p=135 - Dziennik podróży po Europie Jana i Marka Sobieskich oraz przydatna instrukcja ojca Jakuba Sobieskiego, Wojewody Ruskiego, dana synom jadącym za granicę

Oprócz nauki słownictwa i zasad gramatyki ojciec nakazywał też konwersację w językach obcych, tłumacząc, że "milczeniem żaden się żadnego języka nie nauczył". Kwintesencją instrukcji stał się jej punkt siódmy: "Głupimi szlachcie starożytnej w jakiejkolwiek u ojczyzny swojej ekspektacyjej szpetnie zgoła być. Nauka wszędzie człowieka zdobi, i na wojnie, i u dworu, i doma, i w Rzeczypospolitej widzimy to, że ludzie więcej sobie ważą chudego pachołka uczonego aniżeli pana wielkiego a błazna, co go sobie więc palcem pokazują". Instrukcja uznawana jest za wyraz ideału wychowawczemu, któremu hołdował Jakub Sobieski. Stał on w opozycji współczesnych tendencji sarmackich w oświacie oraz wychowaniu i nawiązywał do najlepszych wzorców renesansowych, co wystawia Sobieskiemu opinię niezwykle światłego i wyprzedzającego pod tym względem większość szlachty człowieka.

Trzydzieści lat po śmierci Jakuba Sobieskiego, jego syn Jan został obrany królem Polski, który później pokonał Turków pod Wiedniem - w 70 lat po powrocie ojca ze Santiago de Compostela. A przecież i w Wiedniu również Jakub Sobieski był.

Jakub Sobieski

III Przejście Drogą Żytawską 26-28 marca 2010 Bily Kostel - Mnihove Hradiszcze

2010-04-01T11:47:00.000-07:00

W sumie 19 osób wzięło udział w tym przejściu: 16 osób przez cały czas i 3 osoby tylko w sobotę

A odbyło się to wszystko tak:

Piątek 26 marca godz. 7.05 Wyjechaliśmy pociągiem pośpiesznym pośpiesznym z Dworca Głównego we Wrocławiu do Goerlitz. Potem po przesiadkach w Goerlitz i Zittau dotarliśmy ok godz. 11.40 do miejscowości Bily Kostel, gdzie zakończyliśmy nasze Przejście nr II w grudniu ubiegłego roku.
Na zdjęciach poniżej zdjęcia z naszej podróży do Bilego Kostela:

W Bilym Kostelu jest kościół, którego biała wieża widoczna z oddali, zachęcała do tego, aby tam właśnie rozpocząć nasze Przejście. Kiedy w grudniu dotarliśmy do tego miejsca, nie mieliśmy jeszcze świadomości, że to jest już, niestety, "były kościół".
Teraz, kiedy dotarliśmy do niego, zauważyliśmy samochód, z którego robotnicy przenosili do kościoła jakieś sprzęty. Pozwolili oni nam wejść do kościoła. Weszliśmy bocznymi drzwiami, obok prezbiterium.

Niestety, widok, jaki zastaliśmy wewnątrz, był tragiczny. Dla wierzących katolików to był szok. W prezbiterium ani śladu ołtarza, tabernakulum, ambony, krzeseł dla księdza czy służby liturgicznej. Wewnątrz kościoła jakieś nowe stoły i ławki oraz krzesła. Podłoga w kościele pokryta nowymi kaflami, podobnie w prezbiterium.
Robotnicy wyjaśnili nam, że w czasach komuny ołtarz i sprzęty kościelne zostały wywiezione w niewiadomym kierunku. A teraz ten kościół ma służyć jako miejsce na wesela, przyjęcia i pewnie również zabawy. A w prezbiterium grać będzie orkiestra...

Przygnębieni wyszliśmy na zewnątrz kościoła. Połączyłem się telefonicznie z ks.Markiem, który właśnie szedł "z Panem Jezusem" do chorych. Ustawiłem komórkę na "głośnomówiącą", a ksiądz Marek udzielił nam błogosławieństwa na drogę, czyniąc tam u siebie w Lubaniu znak krzyża bursą z Panem Jezusem, którego miał przy sobie, idąc do chorych. Tak więc była to symboliczna ponowna obecność Pana Jezusa w Bilym Kostelu. Powinniśmy modlić się o to, aby był to początek ponownego nawrócenia się ludzi w tej miejscowości.

Około godziny 12.00 wyruszyliśmy w drogę, kierując się na Chrastawę. Już po 4 kilometrach dotarliśmy do Chrastavy, z kościołem św.Wawrzyńca. Kościół był o tej porze zamknięty, więc w jego cieniu odpoczywaliśmy pół godziny.

Po wyjściu z Chrastavy, kolejny nasz odpoczynek znajdowała się pod kościołem w Andelskiej Horze.

Napotkani koło kościoła ludzie poinformowali nas, że za czasów komuny wszystko zostało z kościoła zabrane i wywiezione w niewiadomym kierunku. A obecnie znajduje się w nim atelier jakiegoś artysty.

Następnie udaliśmy się w dalszą drogę i dotarliśmy do uroczej łużyckiej wioski Dolina Krzysztofa (Krystofovo Udoli), w której znajdował się ładny drewniany kościółek pw.św.Krzysztofa. Pan kościelny krzątał się właśnie w obejściu kościoła i otworzył nam kościół. dzięki temu mogliśmy wejść i podziwiać jego wnętrze:

Ponieważ był to piątek przed Niedziela Palmową poprowadziliśmy wokół kościoła pw.św.Krzysztofa Drogę Krzyżową z rozważaniami napisanymi przez wrocławskiego poetę Kazimierza Kociołka. Po wyjściu z doliny Krzysztofa udaliśmy się do kolejnej miejscowości - Kriżany - wioski, w której miał być nasz nocleg, pod numerem 174 "U Babiczki Liduszki". Ten nocleg załatwił nam czeski przewodnik Miroslav Teszina - mieszkaniec tej okolicy. Wkraczaliśmy do Kriżan już po ciemku, ale przyjęcie jakie zgotowała nam "babiczka Liduszka" przeszło nasze najśmielsze oczekiwanie.

W sobotę 27 marca 2010 pożegnaliśmy babiczkę Liduszkę i o godz. 8.00 wyruszyliśmy na szlak wiodący teraz do Czeskiego Dubu, w którym znajduje się sanktuarium św.Ducha oraz Komandoria Joannitów - miejsce pobytu i działalności świętej Zdzisławy. Przy wyjściu z Kriżan spotkaliśmy Mirosława Teszinę - przewodnika czeskiego, który nam załatwiała nocleg u babiczki Liduszki. Obdarowała nas mapą okolicy, abyśmy nie pobłądzili, ale jak się później okazało, Świeta Zdzisława i Duch Święty, mieli chyba jakieś inne plany wobec nas. W drodze odmawialiśmy Różaniec i koronkę do Ducha świętego, której uczył nas pielgrzym o pseudonimie "Havel". Minęliśmy kościół św.Mikołaja w miejscowości Svetla pod Jestedem:

Później poszliśmy dalej i dołączył do nas ksiądz Marek Kurzawa z Lubania, który na ile tylko może stara się uczestniczyć w naszych pielgrzymkach. Przybyła też Krystyna Zabrocka z mężem.

Po przybyciu do sanktuarium w Czeskim Dubie okazało się, że nie ma możliwości wejścia do kościoła, gdyż kapłan wyjechał na spotkanie księży u biskupa diecezjalnego. Staliśmy więc pod sanktuarium bardzo zmartwieni tym faktem. To był mój błąd i moje niedopatrzenie, bo przecież mogłem wcześniej zadzwonić z Polski i uprzedzić o naszym przybyciu.

Teraz przyszedł czas na wypoczynek. Udaliśmy się więc do małej restauracji w Rynku aby się posilić i odpocząć przed dalszą drogą.

W restauracji nastąpił spontaniczny podział naszej grupy na dwie podgrupy. Osiem osób, które odpoczęły wcześniej, postanowiło wyjść w drogę wcześniej, idąc w kierunku kościoła Świętego Jakuba w Letarzowicach i noclegu w Libiczu. Pozostałe osoby odpoczywały pół godziny dłużej i wyruszyły w ślad za nimi. W tej drugiej grupie byłem i ja, dlatego poniższe zdjęcia zostały wykonane przez nas, uczestników II podgrupy. Niestety, zabłądziliśmy, lub raczej jakaś Siła Wyższa ściągnęła nas po przebyciu około 8 dość ciężkich kilometrów przez pola i lasy na powrót do Czeskiego Duba - do sanktuarium Ducha św. Widocznie nie wolno nam było opuścić sanktuarium bez obecności na Mszy św. w nim. Poniżej zdjęcia z odcinka, na którym zabłądziliśmy i zatoczyli koło wokół Czeskiego Duba:

Kiedy po wyjściu z lasu nieoczekiwanie dla nas okazało się, że znów jesteśmy w Czeskym Dubie, to był dla nas mały szok. Natychmiast podjęliśmy decyzję, że w takim razie trzeba tu zostać na noc i na drugi dzień rano tutaj wziąć udział w uroczystościach Niedzieli Palmowej w Sanktuarium. Poszukiwania noclegu nie trwały długo. Znaleźliśmy niedrogi nocleg w hotelu przystadionowym.

W niedzielę 28 marca 2010

Rankiem udaliśmy się na mszę św. Niedzieli Palmowej, która była sprawowana w sanktuarium Ducha św. o godz. 8.00. W kościele była garstka ludzi. Może ze 20 osób. Uroczystość Niedzieli Palmowej zaczęła się na dziedzińcu kościoła. Tam było poświecenie palm i odczytana Ewangelia. Z palmami i śpiewem procesyjnie wkroczyliśmy do kościoła. Męka Pańska była czytana w języku czeskim: ksiądz i dwie osoby w asyście. Po mszy św. pamiątkowe zdjęcia z księdzem w prezbiterium. To wszystko na zdjęciach poniżej:

Po wyjśąciu z kościoła mieliśmy ponad dwie godziny czasu do odjazdu autobusu do Liberca, więc spędziliśmy go w kawierence w Rynku na rozmowach o naszym Przejściu oraz o planach na przyszłość:

Następnie mały spacer po uliczkach Czeskiego Dubu i oczekiwanie na przyjazd autobusu do Liberca.

W końcu udaliśmy się w drogę powrotną do Wrocławia, najpierw autobusem do Liberca, potem pociągiem z Liberca do Zittau, z Zittau do Goerlitz i z Goerlitz do Wrocławia.

W pociągu spotkaliśmy uczestników podgrupy I (osiem osób), którzy doszli w sobotę do samego Mnihovo Hradiszcze i tam nocowali.

A oto jak wyglądało ich przejście (relacja Mieczysława Karkułowskiego):
I-a grupa pątników /połowa wędrujących/ przeczuwając, że „droga daleka a dzień krótki” po wspólnych konsultacjach wyruszyła z rynku Czeskiego Dębu niebieskim szlakiem w kierunku Mnichovo Hradiszte. Szlak prowadził poprzez przedmieścia miasteczka związanego z kultem św. Zdzisławy z Lemberku na leśny dukt cały czas pod górę, miejscami dość uciążliwą drogą. Często zwłaszcza na rozstajach leśnych dróg zastanawialiśmy się jak iść dalej bo oznaczenia szlaku gdzieś ginęły. Ale najlepiej w takiej sytuacji iść na wprost i taka filozofia okazała się słuszna. Po wyjściu z lasu ukazał się nam rozległy płaskowyż, wykorzystywany rolniczo. Nie mogąc przejść go na wprost /mokro po deszczu/ musieliśmy go obejść od prawej strony, wzdłuż lasku. Towarzyszyła nam spora grupa saren. Spostrzegawczy już zaczęli dostrzegać na tle lasu górną część charakterystycznej wieży kościoła w Letarzowicach. Po wejściu na drogę asfaltową ponownie zauważyliśmy oznakowania niebieskiego szlaku, który doprowadził nas do kościoła św. Jakuba. Kościół był zamknięty ale my nie daliśmy za wygraną. Po krótkich poszukiwaniach znaleźliśmy człowieka, który posiadał klucze i chętnie oprowadził nas po tej perełce architektonicznej. Sufit kościoła z 98 obrazami w formie kasetonów z których 60 przedstawia historię życia św. Jakuba Starszego /”czytać” należy od prawej do lewej strony/ był ostatnio odrestaurowany jak i drewniana 16 w. figura św. Jakuba. Wokół kościoła znajduje się cmentarz z ciekawymi nagrobkami. Należy także wspomnieć o małej, wolnostojącej obok kaplicy, w której ołtarz wykonano z czaszek i kości. Klucze od tego kościoła znajdują się u P. Picha, 3-ci budynek /murowany z cegły/ idąc polną drogą za kościołem ok. 150 m.
Dalej niebieski szlak doprowadził nas do asfaltowej drogi wzdłuż rz. Mohelki, która meandrując doprowadziła nas aż do Mohelnicy /tu wpada do rz. Izery/. W Mohelnicy n/Izerą miał być nasz upragniony nocleg. Po drodze „ubytowania” były jeszcze nieczynne /sezon zaczyna się dopiero w maju/, bądź jak to miało miejsce w m. Libicz, gdzie był CykloHotel z restauracją /U Brożu/ tel. 48 514 89 70 awaria instalacji wodnej po zimowych mrozach. Mogliśmy tu jedynie tylko się posilić, trochę odpocząć i mile w cieple, pogawędzić z gospodarzem i właścicielem tego miejsca, który roztaczał wizje i plany adaptacji licznych zabudowań na noclegownie, hotel i wygodniejszą restaurację dla rowerzystów i wędrowców, zapewniając na odchodne, że w Mohelnicy będą noclegi.
W Mohelnicy niestety przykra dla nas niespodzianka. Okazało się, że noclegów tu także nie uświadczysz a zaczynało się robić już szybko ciemno. Do Mnichovo Hradiszta pozostało ok. 4,5 – 5 km a więc ok. 1 godz. drogi. Autobusy już o tej porze nie kursują, taxi też w tej miejscowości brak. Z opresji wybawił nas miejscowy klient restauracji, który swoim osobowym samochodem dwoma kursami /po 4 osoby/ zawiózł nas do celu naszej dzisiejszej wędrówki. Po krótkich poszukiwaniach noclegu znaleźliśmy się w sympatycznym Pensjonacie „U Mydlaru”, tuż za dworcem kolejowym na zasłużonym odpoczynku w bardzo dobrych warunkach.
Nazajutrz połowa naszej grupki, po śniadaniu udała się na pobieżne zwiedzanie miasteczka. Nawiedziliśmy w pierwszym rzędzie kościół św. Jakuba w którym o godz. 8.00 rozpoczęła się Msza św. i o dziwo jak na czeskie warunki był zapełniony wiernymi. Następnie poszliśmy do monumentalnego pałacu, który oglądaliśmy z zewnątrz /otwarty codziennie dopiero od maja/ oraz pobliskiego kościoła Trzech Króli w którym znajduje się kaplica św. Anny i nagrobek właściciela tych dóbr słynnego Albrechta Wallsztajna. Po powrocie do pensjonatu, zabraniu plecaków ruszyliśmy już wszyscy na pobliski dworzec by o godz. 11.00 odjechać do Liberca a następnie do Zittau. Tu jeszcze w oczekiwaniu na pociąg do Gorlitz w trójkę odwiedziliśmy katolicki kościół skąd o godz. 15.00 miała wyruszyć ekumeniczna Droga Krzyżowa do Porajowa.
W ten sposób kolejne przejście przeszło do „historii”. Dziękujemy sobie wzajem za wszystko czego dobrego doświadczyliśmy na tym przejściu, za trud, wyrzeczenia, czasem niedogodności i uciążliwości. Nigdy nie zapominajmy, że na tych szlakach zawsze nam towarzyszy, wspiera nas i jest naszym najlepszym przyjacielem Ten, który powiedział „Yo Soy, El Camino, La Verdad, Y La Vida”.

A oto zdjęcia wykonane przez uczestników grupy I:

W kwietniu kolejnego przejścia nie będzie. Również organizacja kolejnego przejścia w maju jest bardzo mało prawdopodobna, ze względu na przygotowania do czerwcowego wyjazdu części uczestników Przejścia do Pirenejów francuskich (Saint-Jean-Pied-de-Port) na camino Drogą francuską. Przejścia nasze będziemy wiec kontynuować dopiero na jesieni, po powrocie z Santiago de Compostela.

Z naszej strony jest pewna propozycja. Osoby, które w tym roku nie udają się na camino do Hiszpanii, mogą spróbować same zorganizować kontynuację przejść na Pragę Drogą Zytawską, z Czeskiego Duba lub Mnihovego Hradiszcza.

Wiele osób, które w ubiegłym roku uczestniczyło w Przejściach Via Regia po ziemiach polskich, a nie miało okazji iść z nami Drogą Żytawską ze Zgorzelca i Goerlitz, przez Hagenwerder, Ostritz, Marienthal, Hirschfelde, Hradek nad Nisou, Grabsztejn i Bily Kostel - mogłoby zorganizować sobie przejście ta trasą, a następnie na jesieni kontynuować "marsz na Pragę" wspólnie z nami.

A my planujemy na jesieni dwa 3-dniowe przejścia, które nas doprowadzą do Pragi. Pierwsze z tych przejść miałoby na starcie charakter wycieczki, gdyz po przyjeździe do Liberca udalibyśmy się tramwajem miejskim do podnóża góry Jeszted (to ta z ta wysoką wieżą na szczycie, dookoła której krążyliśmy), następnie wjazd kolejką na szczyt góry, godzinny pobyt na szczycie, połączony z oglądaniem pięknej panoramy okolicy ze szczytu, w tym samej Pragi, do której idziemy!

Potem zjechalibyśmy z góry kolejka, tramwajem wrócili pod Dworzec autobusowy (lub kolejowy) i udali się do Czeskiego Duba (jedni) lub pociągiem do Mnihove Hradiszcze (drudzy) w celu kontynuacji naszych przejść Drogą Żytawską. I w pierwszym dniu, czyli w piątek, nocleg (wcześniej załatwiony!) mógłby być nawet już po przejściu kilku kilometrów. Na przykład w Letarzowicach...

Szlakiem Świętego Jakuba przez księstwo oleśnickie "Od Oleśnicy do Psiego Pola"

2010-03-16T04:40:00.000-07:00

15 marca (poniedziałek) o godz. 16.30 w Gminnym Ośrodku Kultury w Długołęce (między Psim Polem a Oleśnicą) odbyło się spotkanie informacyjne na temat planowanej Drogi św. Jakuba na trasie Długołęka – Psie Pole Wrocław (to fragment dawnego traktu z południowego Mazowsza przez Piotrków na Śląsk), Który następnie prowadzi z Wrocławia przez Zgorzelec do Santiago de Compostela w Hiszpanii.

Spotkanie poprowadzili członkowie stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce": Andrzej Kofluk i Paweł Peter z Wrocławia, Markus Franken z Oleśnicy oraz Pan Zdzisław Nowakowski z Długołęki.

W spotkaniu uczestniczyło ponad 20 osób, w tym m.in. radni Gminy Długołęka, którzy zadeklarowali swoje wsparcie dla propozycji przeprowadzenia szlaku Świętego Jakuba przez Długołękę.

W programie m.in.
- Paweł Peter przedstawił historię szlaku św.Jakuba (10 min)
- Andrzej Kofluk (wiceprezes stowarzyszenia) przedstawił Akt Europejski czyli Apel Jana Pawła II z roku 1982 dotyczącego przyszłości Europy i jej powrotu do korzeni chrześcijańskich (10 min)
- Markus Franken z Oleśnicy opowiedział o swoim ubiegłorocznym camino w Hiszpanii, ilustrując swoje opowiadanie wyświetlanymi slajdami
- Zdzisłąw Nowakowski bardzo barwnie i szczegółówo opowiedział o szlakach pieszych przechodzących przez Oleśnicę i Długołękę oraz o historii Księstwa Oleśnickiego.

Później nastąpiła dyskusja na temat możliwości rekonstrukcji dawnego traktu z południowego Mazowsza przez Piotrków na Śląsk a zwłaszcza jego fragmentu z Oleśnicy przez Długołękę do Wrocławia.

Podobne spotkanie odbyło się w dniu 19 lutego w Oleśnicy i wywołało gorącą dyskusję wśród obecnych na spotkaniu historyków oleśnickich, którzy sugerowali liczne poprawki i wskazywali na ważne historycznie i kulturowo miejsca, które ich zdaniem, powinny się znaleźć na projektowanym szlaku.

Proponowana trasa:
1.Oleśnica
2.Lucień
3.Nieciszów
4.Raków
5.Borowa
6.Byków
7.Długołęka.

Pan Nowakowski zaproponował aby z Długołęki do Psiego Pola wiodły dwa alternatywne szlaki. Byłoby to rozgałęzienie szlaku w dwu kierunkach: do Kiełczowa i drugi do Szczodrego.

8.Mirków
9.Kiełczów
9.Psie Pole

Od kościoła w Długołęce w czasie upalnych dni można pójść przez Szczodre i Domaszczyn parkiem, lasem oraz nad stawami.

8. Szczodre
9. Domaszczyn
10. Zakrzów
11. Psie Pole.

Zaproponował też niektóre tematy do przewodnika turystycznego:

Krótki rys dziejów księstwa.
Szlaki drogowe przez księstwo.
Pierwsza wzmianka o miejscowości.
Geneza nazwy.
Położenie, rzeka, drogi, wysokość nad poziomem morza.
Pierwsi właściciele, ich pochodzenie. Następni właściciele.
Parafia, kościół , znani duchowni, zabytki kultury sakralnej.
Szkoła, przybliżona data powstania, nauczyciele.
Ludzie znani poza miejscowością i zasłużeni.
Zakłady przetwórstwa rolnego
Zakłady rzemieślnicze i wytwórcze.
Karczmy i ich znaczenie dla życia społecznego
Zabytki świeckie, pałace, dwory szkoły i inne obiekty.
Ważne wydarzenia w miejscowości.
Powstanie linii kolejowej Wrocław Tarnowskie Góry
Występowanie zwierząt, ostatnio widziane.
Inne wydarzenia.

Lucyna Szomburg na szlaku Świętego Olafa w Norwegii

2010-03-16T02:36:00.000-07:00

Znalezione w sieci - może propozycja na przyszły rok?
Lucyna Szomburg na szlaku świętego Olafa
Oslo - Nidaros (Trondheim) - 19.06.2009 – 19.07.2009

Zanim wyruszyłam na pielgrzymkę szlakiem św. Olafa z Oslo do Nidaros, Skandynawię odwiedzałam czterokrotnie. Moim zdaniem, jest to najpiękniejsze miejsce na świecie; dzika, budząca zachwyt przyroda i wspaniali ludzie. Gdy więc dowiedziałam się, że w średniowieczu wędrowali tam pielgrzymi do grobu św. Olafa, patrona Norwegii, postanowiłam i ja wyruszyć ich śladami. Dnia 18 czerwca 2009 roku wsiadłam wraz z koleżanką do samolotu i tak rozpoczęła się nasza skandynawska przygoda.

Pielgrzymka z Oslo do Nidaros, obecne Trondheim, liczy około 700 kilometrów. Wprawdzie kamień milowy ustawiony w pobliżu ruin kościoła św. Klemensa w Oslo wskazuje 643 kilometry, jednak wydłużono niektóre odcinki trasy, by skutecznie ominąć ruchliwą drogę E-6, łączącą północ z południem kraju.

Szlak św. Olafa jest trudnym szlakiem. Wiedzie przez góry, pustkowia, ogromne pastwiska z setkami sztuk bydła, tereny bagienne, płaskowyże o surowym, północnym klimacie, ale też pięknymi dolinami rzek, brzegami jezior, dziewiczymi lasami, łąkami, gdzie trawy i kwiaty sięgają ramion. Czasami prowadzi szutrową drogą, rzadziej asfaltem, najczęściej wąskimi ścieżynkami lub wręcz bezdrożami. Znaki św. Olafa – charakterystyczny, czerwony, stylizowany krzyż – wyznaczają pielgrzymi szlak. Najczęściej umieszczane są na specjalnych, drewnianych słupkach wkopanych w ziemię, a w trudniejszym, mniej dostępnym terenie zwisają na deszczułkach przyczepionych do gałęzi drzew. Wędrując, trzeba mieć oczy szeroko otwarte, by dostrzec znaki Camino. Na trasie, w pobliżu kościółków stoją kamienie milowe w kształcie krzyża z informacją, ile kilometrów zostało jeszcze do Nidaros.

Szlak pielgrzymkowy jest mało uczęszczany. Czasami pojawiają się tam pojedynczy pielgrzymi z różnych krajów świata. Po drodze, w pamiątkowych księgach gości znajdowałam wpisy pielgrzymów ze Stanów Zjednoczonych, z Niemiec, Danii i Szwecji, przechodził tędy pątnik z Australii i z Hiszpanii, dziewczyna z Republiki Południowej Afryki, no i oczywiście Norwegowie.

Tutaj jest zwyczaj pielgrzymowania do Nidaros na święto św. Olafa, to jest 29 lipca. Tego dnia, 1030 roku św. Olaf zginął śmiercią męczeńską w bitwie pod Stiklestad w pobliżu Trondheim. W miejscu, gdzie został pochowany, zbudowano niezwykle piękną katedrę.

Wyruszyłyśmy na ten trudny szlak pielgrzymkowy nie do końca świadome tego, co nas czeka. Na początku zaskoczyła nas pogoda. Szesnaście dni wręcz egipskich upałów! Termometry wskazywały 26-30 stopni C. w cieniu. W słońcu temperatura przekraczała 40 stopni C. Upał wyciskał z nas siódme poty, obezwładniał, pozbawiał sił. Bardzo ciężko idzie się z 15 kilogramowym plecakiem w takim skwarze. Musiałyśmy nieść na plecach wszystkie nasze ubrania, również te na chłodniejsze i deszczowe dni, a oprócz tego namiot, palnik, butlę gazową, czajnik, zapas jedzenia no i WODĘ! W okresie wielkich upałów woda była na wagę złota. Czasami przychodziło nam wędrować przez kompletnie niezamieszkałe tereny, z wyschniętymi strumykami. Wówczas racjonowałyśmy ten napój życia. Wyżej, w górach pogoda zmieniła się. Spotykały nas burze, padał deszcz, a mgła i chmury otulały wszystko dokoła. Zrobiło się zimno i mokro. Tam nie było problemu z wodą, rzeki spadały ze skał tworząc wodospady, przecinając nasz szlak, przepływając wartko po kamieniach. Pojawiały się rzeki bez mostów, bez kładek, moczary, łaty śniegu… Ech, średniowieczni pielgrzymi nie mieli łatwo! My zresztą też. Gdy zeszłyśmy z wysokich gór, znów się wypogodziło i zrobiło się cieplej. Do Nidaros dotarłyśmy w pełnym słońcu, szczęśliwe i spełnione.

Na naszej trasie nie codziennie były sklepy. Musiałyśmy zawsze mieć zapas chleba, czasami wręcz na cztery dni. Chleb i woda to podstawa. Był to jedyny ciężar, który nosiłyśmy z radością.

Dla nas niezwykłą atrakcją były białe noce. Słońce wprawdzie chowało się za horyzontem, ale całą dobę było jasno. Mogłyśmy tak długo wędrować, dopóki starczało nam sił. Jednak w czasie wielkich upałów, już od samego rana nam ich brakowało, szukałyśmy więc cienia, by schronić się przed żarem lejącym się z nieba. Najprzyjemniej było iść lasem lub odpoczywać na… cmentarzu. Tak się składało, że niemal codziennie przechodziłyśmy obok jakichś kościółków. Zawsze był tam cmentarz; zadbany, wypielęgnowany, z przystrzyżonym trawnikiem, skromnymi nagrobkami i pięknym widokiem na rozległą okolicę. Przy kościele, w cieniu i chłodzie stały ławki. Zdejmowałyśmy plecaki, buty, skarpetki i odpoczywałyśmy pogrążając się w tej świętej ciszy.

Różnie wyglądały nasze noclegi na trasie. Czasami spotykałyśmy schroniska pielgrzyma, ale zupełnie inne niż na hiszpańskim Camino. Nie było tu hospitaleros, ani w ogóle nikogo. Pierwsze takie schronisko znajdowało się około 40 kilometrów za Oslo. W drewnianym domku, w jakim dawniej przechowywano żywność i różne gospodarskie sprzęty, urządzono miejsca noclegowe dla pielgrzymów; dwa pokoiki z piętrowymi łóżkami dla ośmiu osób, salonik wyposażony w kuchenkę i naczynia. Wszystko stare, przykurzone, jakby z innej epoki. Widać, że rzadko ktoś tu zagląda. Inne spotkane schroniska to dwa malutkie domeczki ze spaniem dla dwóch osób. Śliczne, słodkie, przytulne… W górach, w osadzie Rypusan, niemal na końcu świata, nocowałyśmy w ślicznym schronisku dla kilku osób, w Skvormo, w centrum szkolenia biatlonistów, w Skaun, w domu parafialnym. Po drodze spałyśmy też w cudownych, średniowiecznych farmach, w gospodarstwach agroturystycznych, w drewnianych domkach na campingach no i oczywiście w naszym malutkim, „samonośnym” namiocie bez tropiku. „Samonośny”, bo nie potrzebował ani szpilek, ani śledzi, więc mogłyśmy stawiać go nawet na skalistym podłożu, a bez tropiku, bo tak było lżej. Ale niezbyt rozsądnie. Gdy zaczęły się deszczowe dni, musiałyśmy szukać schronienia pod dachem. Nasz domek przeciekał. W Norwegii właściwie można rozbijać się na dziko, ale zasadą jest, by było to dalej od drogi i od ludzkich siedzib. Chyba że za zgodą gospodarzy.

Na końcu pielgrzymki, w Trondheim, obok katedry jest piękne schronisko pielgrzyma. Są tu pokoje dwuosobowe o standardzie hotelowym, dobrze wyposażona kuchnia, jadalnia i salon. Na zewnątrz znajduje się taras ze stolikami i krzesełkami, z widokiem na rzekę Nidelvę i stare miasto. Niestety, noclegi na campingach, w gospodarstwach agroturystycznych i niektórych schroniskach nie są tanie. Namiot daje większą swobodę, niezależność i jest bardziej ekonomiczny. Ale trzeba go dźwigać. Najpiękniejszy nasz nocleg był właśnie w namiocie, na opuszczonej farmie, wśród wysokich, niekoszonych traw, pachnących ziół i kwiatów. W dole, u stóp łąki lśniła tafla jeziora, gdzieś daleko w lesie kukała kukułka, a w pobliżu pasły się owieczki, podzwaniając dzwoneczkami. Nie wiadomo skąd się tu wzięły, wkoło nie było żadnego zamieszkałego gospodarstwa. Nasz ostatni nocleg przed Nidaros był wręcz magiczny. Rozbiłyśmy namiot na grobli oddzielającej dwa jeziora. Na trawiasto-kamiennej łasze niedaleko brzegu był ptasi raj. Białe ptaki, z daleka podobne do mew obsiadły ten skrawek ziemi i tylko od czasu do czasu podrywały się wszystkie naraz, zataczały koła nad wodą i wracały. Zachodzące słońce pomarańczowiło świat. Zasypiałyśmy w ciszy, jaką można znaleźć tylko tutaj, na szlaku św. Olafa.

Po drodze, w miasteczkach i wioskach spotykałyśmy wielu serdecznych ludzi. Interesowali się naszą pielgrzymką, gdy nie było rzek ani strumieni zaopatrywali nas w wodę, a także we wrzątek, byśmy mogły zaparzyć herbatę lub przyrządzić zupki, pozwalali rozbijać namiot na ich prywatnych posesjach, zapraszali na kawę, lody, ciasto… Starałyśmy się nie nadużywać tej gościnności, zresztą często wędrowałyśmy przez kompletnie bezludne tereny. Na szlaku nie spotkałyśmy żadnego pielgrzyma. Dopiero na 465 kilometrze, w Rypusan dogonił nas samotny pielgrzym z Belgii. Wyszedł 14 kwietnia sprzed progu własnego domu i zdążył już przejść Belgię, Holandię, Niemcy, Danię, Szwecję i teraz zmierzał przez Norwegię do grobu św. Olafa w Nidaros. Od tej pory nasze drogi czasami zbiegały się.

Wędrując, zbierałyśmy stemple w paszportach pielgrzyma, by uwiarygodnić pieszą pielgrzymkę na trasie z Oslo do Nidaros. Nie było to łatwe, bo nie codziennie była możliwość zdobycia pieczątki. Na koniec pielgrzymowania otrzymałyśmy stosowny certyfikat w języku łacińskim.

Jesteśmy pierwszymi Polkami, które przeszły szlak świętego Olafa z Oslo do Trondheim.

W trakcie wędrówki średniowiecznym szlakiem pątniczym przez Norwegię pisałam pamiętnik. Teraz, na jego podstawie przygotowuję książkę. Mam nadzieję, że ukaże się ona w przyszłym roku.

Wszystkich, którzy lubią pielgrzymować w samotności i ciszy, nie boją się trudnych warunków i wyzwań namawiam na wędrówkę szlakiem św. Olafa. Norwegia jest wspaniałym krajem, gdzie można usłyszeć głos Boga, zachwycić się dziełem stworzenia, lepiej zrozumieć siebie i innych.

Lucyna Szomburg

###############################
Myślę, że to mogłaby być propozycja dla niektórych osób z camino - na rok 2011.
Podobno bilet na samolot do Oslo i z powrotem - kupowany z wyprzedzeniem może się zmieścić nawet w cenie do 200 zł. 700 km podzielone na 28 = 25 km dziennie średnio. Start 1 lipca, dojście 28 lipca, Odpust 29 lipca. Powrót 30 lub 31 lipca. Miesiąc urlopu.

Projekt Azory - czyli co jest za Końcem Świata?

2010-03-09T11:52:00.000-08:00

IX spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino - tym razem odbyło się we wtorek 9 marca 2009 o godz. 17.30 w sali multimedialnej w Sektorze3 przy ul.Legnickiej 65. Tematem spotkania był Projekt Azory 2011-2012, ktory w całości jest zaprezentowany na stronie http://www.azory2011.blogspot.com . Należy kliknąć w ten link, założyć słuchawki na uszy (lub włączyć głośniki), czytać tekst zawarty na stronie oraz klikać we wszystkie filmiki (kilkuminutowe) zawarte na tej stronie. To zajmie nam około godziny czasu, ale myślę że projekt spodoba się wielu osobom i przyłączą się oni do Projektu już w roku 2011.

5 marca 2010 - spotkanie w Działoszy pod Sycowem

2010-03-02T11:00:00.000-08:00

5 marca (piątek) o godz. 17.00 w Szkole Podstawowej w Działoszy pod Sycowem odbyło się pierwsze sycowskie spotkanie informacyjne na temat planowanej Drogi św. Jakuba na trasie Syców – Oleśnica – Wrocław (to fragment dawnego traktu z południowego Mazowsza przez Piotrków na Śląsk), który następnie prowadzi z Wrocławia przez Zgorzelec do Santiago de Compostela w Hiszpanii. W spotkaniu wzięło udział ponad 20 osób: nauczycieli oraz przedstawicieli władz miasta Syców.

Spotkanie otworzył pan Stanisław Kozłowski, nauczyciel z Działoszy oraz prezes Towarzystwa Świętego Marka(!) w Sycowie. Prowadzili spotkanie: członkowie stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce": Andrzej Kofluk i Paweł Peter z Wrocławia.
Na spotkaniu obecni byli m.in.: przewodniczący Rady Miasta Sycowa - Bolesław Moniuszko, wiceburmistrz Jacek Przybył, Dyrektor szkoły - Elżbieta Rybak oraz nauczyciele emerytowani i czynni z terenu gminy Syców i uczniowie.
Piękne teksty recytowały dzieci ze Szkoły Podstawowej w Działoszy; Klaudia Pluta i Sara Slota. Jak potem mówiły : "Bardzo nam się spotkanie podobało, dowiedzieliśmy się dużo na temat historii naszych okolic oraz na temat Szlaku św. Jakuba. Ccielibyśmy uczestniczyć w pracach nad rekonstrukcją tej Drogi"

W czasie spotkania Paweł Peter przedstawił historię szlaku św.Jakuba a Andrzej Kofluk (wiceprezes stowarzyszenia) przedstawił Akt Europejski czyli Apel Jana Pawła II z roku 1982 dotyczącego przyszłości Europy. Później mówiono o szlakach Świętego Jakuba w Polsce (prezentacja mapy szlaków) i akcjach podejmowanych przez ludzi "camino" w Polsce.

Następnie odbyła się dyskusja na temat możliwości rekonstrukcji dawnego traktu z południowego Mazowsza przez Piotrków na Śląsk a zwłaszcza jego fragmentu z Sycowa przez Oleśnicę do Wrocławia.

Najbardziej prawdopodobny termin otwarcia odcinka szlaku Świętego Jakuba z Oleśnicy do Wrocławia to późna jesień bieżącego roku, a ze Sycowa do Oleśnicy - raczej wiosna 2011. Wkrótce zamieszczone tu zostaną zdjęcia z tego spotkania.

VIII spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino

2010-02-25T13:37:00.000-08:00

25 lutego 2010 we czwartek o godz. 19.30 - odbyło się kolejne, ósme już spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino w salce katechetycznej budynku Plebanii przy kościele pw.św.Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu. W spotkaniu uczestniczyło aż 20 osób!

Podczas tego spotkania:

1. Maria Twarda przedstawiła sylwetki czterech świętych Jakubów i pokazała jak ich odróżnić.

2. Piotr Bator z Psiego Pola opowiedział o swojej ubiegłorocznej pielgrzymce pieszej w grupie ośmiu osób na camino z Logrońo do Santiago de Compostela. Swoją opowieść ilustrował wyświetlaniem zdjęć z camino przez rzutnik komputerowy.

3. Omówiliśmy stan przygotowań do camino osób z naszego Klubu. Staszek Ozdoba i Andrzej Kofluk wyruszają na swoje camino "z progu domu" we Wrocławiu w dniu 6 kwietnia br. i pragną dotrzeć do Santiago de Compostela po 110 dniach pieszej pielgrzymki. Cztery inne osoby wylatują samolotem do Bayonne we Francji aby rankiem w dniu 18 czerwca wyruszyć na szlak Świętego Jakuba z Saint-Jean-Pied-de-Port

4. Przypomniano o konieczności dokonania przeglądu oznakowania (muszlek) we Wrocławiu i okolicy.

5. Rozmawiano o sztafecie kijów pielgrzymich św.Jakuba i możliwości pielgrzymowania z nimi oraz o tym jakie z tego tytułu wynikają obowiązki dla Klubu.

6. Rozważano planowaną na koniec marca Pielgrzymkę po Drodze Żytawskiej na trasie Bily Kostel - Mnihowe Hradiszcze

Raport ze spotkania oleśnickiego w dniu 19 lutego 2009

2010-02-20T01:25:00.001-08:00

19 luty 2010 (piątek) o godz. 16.00 w Oleśnicy, przy ul.Wojska Polskiego 56 w siedzibie Powiatowego Centrum Edukacji i Kultury (PCEiK) - odbyło się pierwsze spotkanie oleśnickie związane z odtworzeniem historycznego szlaku świętego Jakuba biegnącego przez Oleśnicę, a tymczasowo z Oleśnicy przez Psie Pole do Wrocławia.

Goścmi zaproszonymi byli trzej członkowie stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce": Andrzej Kofluk i Paweł Peter z Wrocławia oraz Markus Franken z Oleśnicy.

Wśród uczestników spotkania byli obecni:
Małgorzata Iwańska - naczelnik wydziału kultury, edukacji i sportu w powiecie oleśnickim, jednocześnie prezes Towarzystwa Przyjaciół Oleśnicy
Marzena Helińska - dyrektor Powiatowego Centrum Edukacji i Kultury W Oleśnicy
Anna Zasdada - dyrektor Powiatowej i Miejskiej Biblioteki w Oleśnicy
Małgorzata Kozłowska - wicedyrektor PCEiK w Oleśnicy
Stanisław Kozłowski - prezes Towarzystwa św. Marka w Sycowie
Tomasz Karniewicz - prezes Stowarzyszenia Krzewienia Wiedzy o Księstwie Oleśnickim z Długołęki
Zdzisław Nowakowski - były prezes Stowarzyszenia Krzewienia Wiedzy o Księstwie Oleśnickim z Długołęki
Poza tym obecni byli członkowie Towarzystwa Przyjaciół Oleśnicy oraz nauczyciele - regionaliści i inne osoby.

Na początku spotkania Paweł Peter przedstawił historię szlaku św.Jakuba. Następnie Andrzej Kofluk przedstawi Akt Europejski czyli Apel Jana Pawła II z roku 1982 dotyczącego przyszłości Europy i jej powrotu do korzeni chrześcijańskich. Kolejnym mówcą był Markus Franken z Oleśnicy (Belg z pochodzenia), który opowiedział o swoim ubiegłorocznym camino z Saint-Jean-Pied-de-Port do Santiago de Compostela. Następnie w krótkich słowach opowiedzieliśmy o obiegłorocznej Via Regia (wersja weekendowa) oraz o planach rozbudowy szlaku św.Jakuba w kierunku Oleśnicy, Sycowa i dalej w kierunku warszawskim. Te wystąpienia były ilustrowane prezentacjami multimedialnymi. Przedstawiane były dwa projekty: Markusa Frankena z Oleśnicy do Długołęki oraz Pawła Petera i Andrzeja Kofluka z Długołęki do Wrocławia. Plany odtworzenia szlaku biegnącego przez Oleśnicę wywołały gorącą dyskusję wśród obecnych na spotkaniu historyków oleśnickich, którzy sugerowali liczne poprawki i wskazywali na ważne historycznie i kulturowo miejsca, które ich zdaniem, powinny się znaleźć na projektowanym szlaku. Dlatego też otwarcie szlaku nastąpi dopiero na jesieni tego roku i będzie dotyczyć całego odcinka z Oleśnicy do Wrocławia. Dokładny termin będzie znany na przełomie sierpnia i września.
Poniżej zdjęcia ze spotkania oleśnickiego:

Rejestracja Stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce"

2010-02-06T06:15:00.000-08:00

W dniu 28 stycznia 2010 zarejestrowane zostało Stowarzyszenie "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce". Na zdjęciach poniżej Andrzej Kofluk, wiceprezes Stowarzyszenia, odbiera w piątek 5 lutego 2010 list informujący o rejestracji w siedzibie stowarzyszenia przy ulicy Legnickiej 65 (Sektor 3) we Wrocławiu.

Wkrótce ma się zebrać Zarząd Stowarzyszenia, aby omówić plan działania na bieżący rok i ustalić datę I Walnego Zebrania członków założycieli (36 osób). Do Stowarzyszenia będą też mogły przystępować kolejne osoby. W mojej ocenie możliwe jest podwojenie stanu osobowego Stowarzyszenia do końca bieżącego roku.

Myślę, że dla osób zainteresowanych przystąpieniem do stowarzysznie dobrze byloby przypomnieć jego statut. Cytowanie go w całości byłoby nudne, dlatego podaję poniżej jedynie treść rozdziału II, mówiącego o celach i środkach działania stowarzyszenia:

STATUT STOWARZYSZENIA
"PRZYJACIELE DRÓG ŚWIĘTEGO JAKUBA W POLSCE"

ROZDZIAŁ II
CELE I ŚRODKI DZIAŁANIA
§ 11
Celami Stowarzyszenia są:
a) Propagowania idei pielgrzymowania Drogami Świętego Jakuba;
b) Rozwijanie turystyki kulturowej;
c) Propagowanie i ochrona dziedzictwa kulturowego;
d) Propagowanie i ochrona walorów przyrodniczych;
e) Udzielanie pomocy osobom pielgrzymującym;
f) Wszechstronne informowanie o Drogach Świętego Jakuba.
§ 12
Stowarzyszenie swe cele realizuje poprzez:
a) Budowanie nowych odcinków szlaków Świętego Jakuba, utrzymywanie i konserwację odcinków już istniejących, w tym budowanie innych szlaków turystycznych ułatwiających dojście do Dróg Świętego Jakuba;
b) Prowadzenie działalności wydawniczej;
c) Organizowanie i udział w imprezach związanych z tematyką Dróg Świętego Jakuba;
d) Prowadzenie miejsc noclegowych, gastronomicznych na potrzeby pielgrzymów;
e) Współpracę z wszelkimi osobami i instytucjami realizującymi podobne cele;
f) Propagowanie zdrowego stylu życia i przeciwdziałanie patologiom społecznym;
g) Prowadzenie działań edukacyjnych;
h) Inne działania realizujące cele statutowe wskazane przez Zarząd.

VII spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino - 28 stycznia 2010

2010-01-30T08:57:00.000-08:00

Czwartek 28 stycznia 2010 - VII spotkanie Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino

Spotkania Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino odbywają się w każdy ostatni czwartek miesiąca o godz.19.30 w salce katechetycznej budynku plebanii kościoła pw.św.Maksymiliana Kolbego przy ul.Horbaczewskiego na Gądowie we Wrocławiu. Na każdym spotkaniu obecny jest zaproszony gość specjalny, który przeszedł szlak świętego Jakuba w Hiszpanii i opowiada o swoich przeżyciach pielgrzymkowych. Oto kilka zdjęć z tego spotkania.

Gościem specjalnym był Markus Franken, Belg obecnie mieszkający w Oleśnicy, ten z czarnymi kręconymi włosami.

Markus odbył swoje "camino" w kwietniu 2009 roku pokonując około 900 km pieszo. Jego wyjście na pielgrzymkę miało miejsce w krytycznym momencie życia. Pod wpływem stressów związanych z życiem zawodowym doznał tzw. "wypalenia zawodowego" (syndrom Burnout), popadł w depresję, chorobę psychiczną. Był menedżerem firmy zagranicznej, której filia mieściła się w Polsce a choroba psychiczna eliminowała go praktycznie z pracy i nie rokowała nic dobrego w życiu prywatnym. Ale ponieważ przeczytał książkę H.P.Kerkeling "Ich bin dann mal weg", uwierzył, że przebycie tego dawnego historycznego szlaku templariuszy uzdrowi go i wyprostuje wszystkie zagmatwane nici jego życia. Udał się więc do francuskiego miasteczka Saint-Jean-Pied-de-Port w Pirenejach francuskich, gdzie rozpoczyna swoją pielgrzymkę pieszą zdecydowana większość pielgrzymów z całego świata. I stąd ruszył do Santiago.

Jednak w odróżnieniu od innych pielgrzymów, Markus nie posiadał żadnego doświadczenia pielgrzymiego, nigdy wcześniej nie pielgrzymował, a jego wcześniejsza "zaprawa" w chodzeniu, jedynie dla sprawdzenia się, czy udźwignie plecak i będzie mógł iść, polegała na trzydniowej próbie, najpierw był to jeden odcinek 15 km a potem dwa odcinki po 30 km z plecakiem. I to wszystko. Teraz miał przejść niemal 900 km w 30 dni.
I przeszedł. Zbyt bardzo jednak uwierzył w Kerkelinga, że wystarczy dojść do Santiago, a wszystko się naprawi samo i wyprostuje i powróci zdrowie. Doszedł do Santiago po 28 dniach i stwierdził, że niestety nic takiego nie nastąpiło. Był bardzo zawiedziony. Czekał na cud, który nie nastąpił.
Ale na Santiago nie kończy się pielgrzymka. Od tego miejsca pielgrzyma czeka jeszcze 93 km drogi do Fisterra, miejscowości na najdalej w Hiszpanii wsuniętym na Zachód przylądku Finisterra (Finisterra tłumaczy sie na język polski jako Koniec Świata).

Jest to miejsce o bardzo ważnym historycznym znaczeniu z dwóch powodów: po pierwsze w Średniowieczu, przed odkryciem Ameryki, uważane było za faktyczny koniec świata, dalej już tylko niezmierzony ocean i bezmiar wód, po drugie - według legendy, tutaj właśnie dotarła łódź z ciałem pierwszego apostoła-męczennika, świętego Jakuba, a potem jego ciało przewieziono dalej do Santiago de Compostela. I tutaj, w Oceanie, pielgrzymi którzy docierają do tego miejsca, palą swoje pielgrzymie szaty, zanurzają się w wody Oceanu i rozpoczynają "nowe życie".

Markus dotarł do Fisterra, spalił kilka swoich pielgrzymich szat i akcesoriów i nagle poczuł, że wraca mu zdrowie. Depresja i choroba psychiczna może powodować całkowitą niemal utratę smaku i ogromne zmiany w zakresie skali odbioru zapachów, czasem całkowitą utratę powonienia. Tego wszystkiego doświadczał przedtem, a teraz odzyskał smak i powonienie. Jednocześnie zakończyła się jego choroba psychiczna (depresja) i na dodatek, stwierdził z ogromnym zdumieniem, że poprawił mu się również wzrok i może czytać bez okularów. Z Fisterra wrócił do domu jak nowonarodzony i mógł wrócić do pracy na stanowisko menadżerskie, co rzadko się zdarza po takiej chorobie. Jednak po czterech miesiącach zrezygnował z tej pracy, ponieważ rodzaj i charakter pracy przestały mu odpowiadać. A owocem jego pielgrzymki jest również książka pt. TOBAIMASH, która ukazała się już drukiem w języku niemieckim i na wiosnę 2010, jeśli Pan Bóg pozwoli, ukaże się drukiem również w języku polskim.

Książkę opracowuje agencja literacka http://autorska.wordpress.com/, a w jej tłumaczeniu na język polski ogromnie pomogła Kasia Bednarz, która rownież pielgrzymowała pieszo do Santiago de Compostela.

Na spotkaniu czwartkowym Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino był również obecny Piotr Bator, student z Psiego Pola, który za miesiąc, w dniu 25 lutego, we czwartek, opowie o swoim camino z hiszpańskiego Logrońo do Santiago de Compostela. Na zdjęciu poniżej po prawej stronie.

A widoczna na zdjęciu poniżej Maria Twarda przedstawi nam na samym początku lutowego spotkania sylwetki czterech świętych Jakubów i pomoże nam odróżniać jednego od drugiego, aby się nam nigdy nie mylili.

Spotkanie opłatkowe w Legnicy 23 stycznia 2010

2010-01-29T03:25:00.000-08:00

Spotkanie opłatkowe w sobotę 23 stycznia 2010

Spotkanie zgromadziło około 60-70 osób z terenu całego Dolnego Sląska i nie tylko, gdyż były również osoby z Torunia.
Grupa osób z Wrocławskiego Klubu Przyjaciół Camino wyjechała z Wrocławia na to spotkanie pociągiem o godzinie 10.50 w mroźny sobotni poranek. Temperatura była wtedy około - 12 stopni (minus dwanaście stopni) Celsjusza. Oto nasza grupa:

Miejscem spotkania opłatkowego było Schronisko Młodzieżowe przy ul.Jordana w Legnicy. To miejsce znajduje się na szlaku świętego Jakuba. Jest to również nasze polskie albergue, gdyz tutaj pielgrzymi wędrujący przez Legnicę mogą prosić o pielgrzymi nocleg.
Zaraz po przybyciu do schroniska okazało się, że jesteśmy pierwszymi gośćmi. Była bowiem godzina 13.00 a spotkanie miało się rozpocząć o godzinie 14.00, zatem zadbaliśmy o odpowiedni wystrój sali oraz rozkładając na stole przywiezione ciasta, ciasteczka i inne smakołyki. Na stoliku bocznym dostrzegliśmy przygotowany duży podgrzewany elektrycznie baniak z wodą, filiżanki, kawę i herbatę.

Pół godziny przed rozpoczęciem zjawił się Emil Mendyk, szef stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce", który rozpoczął spotkanie.

Po chwili sala zaczęła się zapełniać coraz większą liczbą osób. Przybyło pięciu księży z Legnicy, Krzeszowa, Lubania i Jakubowa. Byli to: ksiądz Stanisław Czerwiński - kustosz sanktuarium św.Jakuba w Jakubowie, ks.Marian Kopko - kustosz sanktuarium w Krzeszowie, ks.Mariusz Majewski - sekretarz biskupa Stefana Cichego - ordynariusza legnickiego (w jego zastępstwie), ks.Marek Kurzawa z Lubania-Uniegoszczy - wielki przyjaciel pielgrzymów "jakubowych" oraz ks.Madzia - pastor legnickiej parafii ewangelicko-augsburskiej. Jako pierwszemu Emil udzielił głosu kustoszowi sanktuarium w Jakubowie księdzu Stanisławowi Czerwińskiemu, który z ogromnym entuzjazmem wspominał początki sanktuarium pielgrzymkowego świętego Jakuba w podgłogowskim Jakubowie i złożył wszystkim zebranym życzenia dotarcia do Grobu świętego Jakuba w Santiago w roku świętym 2010, realizując w ten sposób apel papieża Jana Pawła II zawarty w akcie europejskim, wygłoszonym w Santiago w roku 1982, aby Europa wracała do swoich korzeni chrześcijańskich.

Spotkanie rozpoczęło się od modlitwy i śpiewu kolędy:

Później przemawiał przybyły w zastępstwie ks.biskupa ordynariusza Stefana Cichego, jego sekretarz ks.Mariusz Majewski:

Wśród przybyłych księży wyróżnić powinniśmy jednego z największych przyjaciół szlaku świetego Jakuba, często wędrującego z nami, księdza Marka Kurzawę z Lubania-Uniegoszczy:

Później zaczęliśmy łamać się opłatkiem i składać sobie życzenia:

Przy stole panowała atmosfera radości i zasłuchania w to co mówił Emil i inni rozmówcy. Kuba Pigóra zdawał sprawozdanie (multimedialne) ze swojej niedawnej podróży do Santiago (więcej o tej podróży jest na stronie www.mypielgrzymi.com ), Marta Białokryty o sztafecie kijów pielgrzymich (nie do końca zrozumiałem o co chodzi), Krzysztof Tomczak o stanie rejestracji Stowarzyszenia "Przyjaciele Dróg Świętego Jakuba w Polsce", ja mówiłem o Wrocławskim Klubie Przyjaciół Camino działającym przy kościele pw.św.Maksymiliana Marii Kolbego we Wrocławiu a Roman Gorzkowski ze Złotoryi o szlaku św.Jakuba przebiegającym przez to miasto i poprawieniu oznakowania najtrudniejszych odcinków koło Złotoryi.

A jak nas dużo było widać chyba najlepiej na poniższych zdjęciach:

A oto gospodynie tego miejsca - szefowe schroniska - którym należa się słowa podziękowania za przygotowanie sali na nasze spotkanie:

Wracaliśmy z Legnicy naładowani nowymi pomysłami i chęciami dalszego propagowania wiedzy o szlaku Świętego Jakuba. Wielu z nas pójdzie zresztą w tym roku, jedni z Wrocławia, inni z Saint-Jean-Pied-de-Port lub innych miejsc.